Galicia melancólica e poéta
Co teu verdor sinxelo
Namorado da súa terra
Por ti pasaron meigas
Sireas polo mar cantaron
Peregrinos que descansaron
sobor da herbiña dun campo santo.
Querote cantar Galicia
o que ninguén te cantou
a ledicia que levo dentro
cravada no corazón
Quérote cantar Galicia
O que ninguén te cantou
a morriña e medo a perderte
cando lexos de ti estou.
Galicia rincón perdido
pra quen te encontra
sin comprender siquera
a paisaxe mística da túa beleza
Tampouco o gris da tarde
que semella un mencer.
Verso sin punto que obriga
selo fin dunha poesía.
Queroto cantar Galicia...